حس می کنم کلی کار نکرده و ناتمام دارم...
فکر به رفتن مثل خوره توی وجودم رخنه کرده و کارهایی که نکردم، تجربه هایی که باید می کردم توی این خراب شده و نکردم. این بخش به حد زیادی آزار دهنده س اگر از دل تنگی صرف نظر کنیم.

یادمه زمانی عشق رو در این می دیدم که کسی رو داشته باشم که دوست داشته باشم بغلش بمیرم. پس پارسال وقتی If I lose myself tonight رو گوش می کردم و خودم رو تا مدتی یک مرده فرض می کردم آرامش داشتم. فکر می کردم در کنار کسانی هستم که دوستم دارند پس اگه بمیرم... تجربه خیلی بدی نخواهد بود.

تنها نکته مثبت این روزهای من کنکوره... تنها چیزی که خوشحالم میکنه

دیدن بعضی چیزها قلبم را پاره پاره می کند و تمام انگیزه و نیرویم را می کشد.

بعضیا واسه من حکم خدا و شاید چهارده معصوم شیعه رو دارند. توی دردها، سختی ها و رنج ها بهشون فکر می کنم...