نوعی که دخترها خودشونو پرت می کنند که به هر بهانه ای طرف بگیردشون تهوع آوره

مدت هاست که وبلاگم حکم مستراح رو داره. توش قرار نیست خوب بنویسم، حتی نوشته های صفحه فیس بوکم ازین بهتره ولی خب... می نویسم که خودمو خالی کرده باشم. که راحت تر بشم.

"یکی از خوشحالی هام اینه که رابطه اول هم نیستیم"

و تنها دوست پزشکت

در یک دنیای موازی، دارم پزشک می شوم و خانواده ام موی دماغم نیستند.

دوست ندارم ضعیف باشم.... همین طور قدر کفایت می دونم و فکر می کنم. کاش کمتر می دونستم، بنابر این وقتی کسی فکر می کنه حالتهای خاص رو در نظر نگرفتم و انقدر من رو نادان فرض می کنه ترجیح می دم یکهو حرف نزنم. برای همیشه ساکت شم.